Możliwość konserwacji bez wyłączania (concurrent maintainability)
Możliwość wyłączenia z pracy zaplanowanego elementu lub toru bez przerywania obciążenia krytycznego.
Inne nazwy: Concurrently maintainable
W praktyce
Możliwość konserwacji bez wyłączania i odporność na awarie (fault tolerance) są nagminnie traktowane jak ta sama właściwość, a nią nie są. Odporność na awarie to pytanie, czy obciążenie przetrwa nieplanowaną awarię. Konserwacja bez wyłączania to pytanie, czy da się wykonać planowane prace – wymianę filtra, aktualizację firmware, przegląd wyłącznika, wymianę baterii – gdy obciążenie nadal pracuje. Projekt może mieć jedną z tych cech bez drugiej.
Ma znaczenie częściej niż odporność na awarie, bo planowane prace trwają nieustannie, a awarie nie. Obiekt, który nie może wyłączyć sprzętu z pracy bez okna serwisowego, albo odkłada konserwację, aż ta doprowadzi do awarii, albo kolekcjonuje przestoje, które sam zaplanował. Oba wyniki kosztują więcej niż zaprojektowanie ścieżki konserwacji od początku.
Nie wystarczy do tego zapasowa jednostka. Musi istnieć możliwość odcięcia – zawory, wyłączniki, obejścia – a procedura jej użycia musi być spisana, zatwierdzona i przećwiczona. Bypass serwisowy, którego nikt nie użył od trzech lat, to element o nieznanym stanie, a nie jest to coś, co warto odkrywać, gdy wisi na nim obciążenie.
Gdy ktoś opisuje system jako redundantny, pytanie oddzielające deklarację od rzeczywistej zdolności jest proste: czy możesz celowo wyłączyć ten element z pracy we wtorek po południu, bez okna serwisowego? Odpowiedź zwykle mówi więcej niż oznaczenie redundancji.
Zakres tej definicji
To edukacyjne streszczenie tego, jak termin funkcjonuje w praktyce centrów danych. Nie jest normą, specyfikacją ani poradą inżynierską. Gdy zależy od niego prawdziwa decyzja, właściwym źródłem są aktualnie przyjęte normy, zweryfikowane informacje o obiekcie i ocena wykwalifikowanego specjalisty.