Temperatura na wlocie
Temperatura powietrza wchodzącego do sprzętu, mierzona przy froncie szafy, a nie w sali.
Inne nazwy: Temperatura powietrza zasysanego, Temperatura na wlocie szafy rack
W praktyce
Producenci sprzętu podają warunki, w jakich ich urządzenia mają pracować, a te warunki dotyczą powietrza docierającego do wlotu. Temperatura sali to inna wielkość: średnia z objętości, która obejmuje miejsca, z których żaden sprzęt nie zasysa powietrza. Sala może mieć komfortową średnią, podczas gdy poszczególne wloty są daleko poza swoim dopuszczalnym zakresem.
W praktyce mierzy się przy froncie szafy na trzech wysokościach – na dole, w środku i u góry – a rozrzut między odczytami traktuje jako informację, a nie szum. Ciepła góra przy chłodnym dole to recyrkulacja nad szafą. Równomiernie ciepła kolumna wskazuje na temperaturę nawiewu albo na to, że szafa dostaje za mało powietrza. Zimny dół przy dużym rozrzucie często oznacza, że powietrze trafia tam, gdzie nic go nie zasysa.
Opublikowane wytyczne termiczne opisują zakresy zalecane i dopuszczalne, szersze niż te, w których pracuje wiele sal – i tu zaczyna się rozmowa o energii: cieplejszy nawiew może oznaczać mniej pracy chłodniczej i więcej godzin pracy ekonomizera. Oznacza też mniejszy margines termiczny przy przerwie w chłodzeniu i może zwiększyć zużycie energii przez wentylatory sprzętu, które przyspieszają. To świadoma decyzja projektowa, podejmowana na podstawie pomiarów i deklarowanego zakresu pracy zainstalowanego sprzętu.
Niezależnie od nastawy obiektu to temperatura na wlocie mówi, czy projekt działa. Cała reszta – średnia dla sali, temperatura powrotu, nastawa instalacji chłodniczej – to tylko dane wejściowe.
Zakres tej definicji
To edukacyjne streszczenie tego, jak termin funkcjonuje w praktyce centrów danych. Nie jest normą, specyfikacją ani poradą inżynierską. Gdy zależy od niego prawdziwa decyzja, właściwym źródłem są aktualnie przyjęte normy, zweryfikowane informacje o obiekcie i ocena wykwalifikowanego specjalisty.